!! P o P a N G !!

โรคกระดูกพรุน Osteoporosis

       โรคกระดูกพรุน Osteoporosis คือโรคที่ความหนาแน่นของเนื้อกระดูกลดน้อยลงเรื่อยๆ รวมทั้งมีการเปลี่ยนแปลงในลักษณะโครงสร้างของกระดูก ซึ่งมีผลทำให้กระดูกไม่สามารถจะรับน้ำหนักหรือแรงกดดันได้ตามปกติ ทำให้เกิดอาการกระดูกหักตามมา (Decreased Bone Mass, Defective Bone Microarchitecture) นอกจากจะเรียกว่าโรคกระดูกพรุน อาจเรียก โรคกระดูกบาง โรคกระดูกผุ ก็ได้

       โรคกระดูกพรุน นี้พบมากในผู้สูงอายุโดยประมาณ 60 ปีขึ้นไป โดยจะพบปัญหาในหญิงมากกว่าชาย เพราะในหญิงจะมีการลดลงของเนื้อกระดูกเป็นอย่างมากในช่วง 5 ปี หลังวัยหมดประจำเดือน สตรีวัยหมดประจำเดือนในอเมริกา ประมาณ1/3-1/2 ของสตรีกลุ่มนี้จะเป็นโรคกระดูกพรุน และเมื่ออายุสูงขึ้นโอกาสกระดูกหักก็จะมีสูงเพิ่มไปด้วย โดยจะเป็นการทรุดหักของกระดูกสันหลัง การหักของกระดูกสะโพก และสุดท้ายคือกระดูกต้นขาหัก จะเห็นว่าปัญหากระดูกพรุนนี้ก่อให้เกิดการสูญเสียต่อชีวิต คุณภาพชีวิตและทรัพย์สินอย่างมาก ดังนั้นการป้องกันจึงเป็นทางออกที่ดีที่สุดในขณะนี้ โรคกระดูกพรุนพบมากในสตรีผิวขาวโดยเฉพาะพวกที่อยู่ใกล้ขั้วโลก   รองลงมาเป็นผิวขาวเหลืองในเอเซีย และพบน้อยลงในชาวผิวดำ

       สาเหตุของโรคกระดูกพรุน  สามารถกล่าวรวมๆ ของปัญหาที่มีผลทำให้การสะสมของเนื้อกระดูกได้ไม่ดี และปัจจัยที่ทำให้มีการสูญเสียมากกว่าปกติ

พันธุ์กรรม     จากเชื้อชาติ ผิวขาว > เอเชีย > ผิวดำ/เพศหญิงมากกว่าเพศชาย

โภชนาการ    บริโภคแคลเซียมต่ำ / ดื่มแอลกอฮอล์มาก / ดื่มกาแฟมาก / บริโภคเกลือมาก /บริโภคโปรตีนจาก

เนื้อสัตว์มาก

ชีวิตความเป็นอยู่    สูบบุหรี่มาก / กิจวัตรการออกกำลังกายน้อย

                  ยาทดแทนไทรอยด์ / ยากลุ่มสเตียรอยด์ / ยากันชัก / 
                  ยาขับ ปัสสาวะชนิด“ Loop“/
                  ยาลดกรดที่มีฤทธิ์จับกับฟอสเฟต / ยาเตตร้าซันคลิน / 
                  ยารักษาวัณโรค ไอโซไนเอซิค

การวินิจฉัย

ในปัจจุบันใช้การวัดความหนาแน่นของกระดูก (Bone Mineral Density Mea Surement) โดยใช้เครื่อง DEXA (Dual Energy X-ray Absorptionmetry) โดยวัดความหนาแน่นของกระดูกที่กระดูกสันหลัง กระดูกสะโพก กระดูกต้นขา ปลายกระดูกข้อมือ และนำค่าที่ได้ไปเปรียบเทียบกับค่าปกติในเพศและอายุช่วงเดียวกัน

ถ้าพบว่ากระดูกมี Bone Mineral Density (BMD) < 1.00 gm/cm2  จะมีโอกาสกระดูกหักได้ง่าย

การวินิจฉัยภาวะกระดูกพรุนเมื่อ BMD< 2.5 SD (Standard Diviation)  ของประชากรในวัยสาว  การวัดความหนาแน่นกระดูกบุคคล 2 ครั้งห่างกัน 1-2 ปี จะช่วยให้สามารถคาดการณ์หรือพยากรณ์โรคกระดูกพรุนได้ เป็นวิธีที่ช่วยให้การประกอบการตัดสินใจในการป้องกันหรือวางแผนการรักษาโรคกระดูกพรุนต่อไป ไม่นิยมในการตรวจจากเลือด เพราะวิธีการตรวจยังไม่ไวและแม่นยำพอ บางตัวถึงแม้ให้ความแม่นยำดี แต่การวิเคราะห์สารเหล่านี้ทำได้ยาก และยังมีค่าใช้จ่ายที่สูง มักจะใช้ในการวินิจฉัยเพื่อการศึกษา ดังนั้นในปัจจุบันการตรวจวัด การวัดความหนาแน่นของกระดูก (Bone Mineral Density Measurement) จึงเป็นวิธีที่เหมาะสมที่สุด

ข้อแนะนำสำหรับสตรี 
   
1. การได้รับแคลเซียมอย่างเพียงพอตลอดอายุขัย ตั้งแต่วันเด็กไปจนถึงชรา จะช่วยไม่ให้เกิดโรคกระดูกพรุนได้
2. มีสุขนิสัยที่ดีในการบริโภคอาหาร โปรตีน เพื่อเป็นแกนของกระดูก / แคลเซียมและฟอสเฟต (มาจับที่กระดูกเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งของกระดูก)
3. ออกกำลังกายอยู่อย่างสม่ำเสมอ อย่าเอาแต่นั่งๆ นอนๆ เพราะจะมีการสลายของกระดูกมากขึ้น
4. หลีกเลี่ยงการใช้ยาที่ทำให้เกิดโรคกระดูกพรุน
5. ดูแลตนเองให้มีสุขภาพที่แข็งแรง ซึ่งจะช่วยลดการสูญเสียของกระดูก
6. ได้มีการประเมินสภาวะของกระดูกว่ามีการเสี่ยงต่อโรคกระดูกพรุนมากน้อยเพียงใด ในช่วงวัยใกล้หมดประจำเดือน
7. ในหญิงที่มีความหนาแน่นของกระดูกน้อยกว่า 1 SD ควรได้รับฮอร์โมนทดแทน แต่ควรดูข้อห้ามก่อน
8. ถ้ามีข้อตรงกับการห้ามใช้ฮอร์โมนช่วย ให้ปรึกษาแพทย์เพื่อหาวิธีอื่นที่เหมาะสมแทน
9. ให้มีความระมัดระวังในการเคลื่อนไหวและดูแลสภาพแวดล้อมให้มีความปลอดภัย เพื่อลดการลื่นหกล้ม